Sunday, July 22, 2012

Απο τους πιο ωραιους στιχους...




 They're selling postcards of the hanging
They're painting the passports brown
The beauty parlor is filled with sailors
The circus is in town
Here comes the blind commissioner
They've got him in a trance
One hand is tied to the tight-rope walker
The other is in his pants
And the riot squad they're restless
They need somewhere to go
As Lady and I look out tonight
From Desolation Row.

Cinderella, she seems so easy
"It takes one to know one," she smiles
And puts her hands in her back pockets
Bette Davis style
And in comes Romeo, he's moaning
"You belong to Me I Believe"
And someone says, "You're in the wrong place, my friend
You better leave"
And the only sound that's left
After the ambulances go
Is Cinderella sweeping up
On Desolation Row.

Now the moon is almost hidden
The stars are beginning to hide
The fortunetelling lady
Has even taken all her things inside
All except for Cain and Abel
And the hunchback of Notre Dame
Everybody is making love
Or else expecting rain
And the Good Samaritan, he's dressing
He's getting ready for the show
He's going to the carnival tonight
On Desolation Row.
Now Ophelia, she's 'neath the window
For her I feel so afraid
On her twenty-second birthday
She already is an old maid
To her, death is quite romantic
She wears an iron vest
Her profession's her religion
Her sin is her lifelessness
And though her eyes are fixed upon
Noah's great rainbow
She spends her time peeking
Into Desolation Row.

Einstein, disguised as Robin Hood
With his memories in a trunk
Passed this way an hour ago
With his friend, a jealous monk
He looked so immaculately frightful
As he bummed a cigarette
Then he went off sniffing drainpipes
And reciting the alphabet
You would not think to look at him
But he was famous long ago
For playing the electric violin
On Desolation Row.

Dr. Filth, he keeps his world
Inside of a leather cup
But all his sexless patients
They're trying to blow it up
Now his nurse, some local loser
She's in charge of the cyanide hole
And she also keeps the cards that read
"Have Mercy on His Soul"
They all play on penny whistles
You can hear them blow
If you lean your head out far enough
From Desolation Row.
Across the street they've nailed the curtains
They're getting ready for the feast
The Phantom of the Opera
In a perfect image of a priest
They're spoonfeeding Casanova
To get him to feel more assured
Then they'll kill him with self-confidence
After poisoning him with words
And the Phantom's shouting to skinny girls
"Get outa here if you don't know"
Casanova is just being punished for going
To Desolation Row.

At midnight all the agents
And the superhuman crew
Come out and round up everyone
That knows more than they do
Then they bring them to the factory
Where the heart-attack machine
Is strapped across their shoulders
And then the kerosene
Is brought down from the castles
By insurance men who go
Check to see that nobody is escaping
To Desolation Row.

Praise be to Nero's Neptune
The Titanic sails at dawn
Everybody's shouting
"Which side are you on ?"
And Ezra Pound and T. S. Eliot
Fighting in the captain's tower
While calypso singers laugh at them
And fishermen hold flowers
Between the windows of the sea
Where lovely mermaids flow
And nobody has to think too much
About Desolation Row.
Yes, I received your letter yesterday
About the time the door knob broke
When you asked me how I was doing
Was that some kind of joke ?
All these people that you mention
Yes, I know them, they're quite lame
I had to rearrange their faces
And give them all another name
Right now I can't read too good
Dont send me no more letters no
Not unless you mail them
From Desolation Row.


Saturday, February 4, 2012

Μια Βοτκα με στιμμενο λεμονι...

Eιναι μια παγωμενη παρασκευη,και ειμαι στο βιντεοκλαμπ.Εγω και 2 πωλητριες και κανα δυο ακομα πελατες.Εχω παρει το "Hustler".Το χω δει καμια 2 φορες.Tαινιαρα.Ο Πωλ Νιουμαν σε κορυφαια ερμηνεια.Τελεια μουσικη.Τελειο περιβαλλον.Βουρκος,μπιλιαρδα,μικροαπατεωνες καταθλιψη και αλκοολ,αυτοκτονιες ,δακρυα ερωτες απο συμφερον που στο τελος το συμφερον φευγει καθαρση.
Πλησιαζω το ταμειο.Η κοπελα με ενα κοντο μπλουζακι και ορθανοιχτο ντεκολτε.
"Καλα δεν κρυωνουν" σκεφτομαι καθως τα ματια μου βουτανε στις παρυφες της μπλουζας της.
"Το εχετε νοικιασει αλλες δυο φορες "
"Ναι "
"Και γιατι το ξαναβλεπετε?"
"Γιατι μου αρεσει πολυ"
"Να σας προτεινω  το Κοριτσι με το Τατουαζ?
"Οχι σε ευχαριστω...αυτο θα παρω."
"Οκ αφου το θες,πρεπει να ναι πολυ καλη ταινια"
"Ειναι,να τη δεις καποια φορα"
"Θα τη δω" μου δινει τη σακουλα "Τα λεμε "
"Καλοβραδυ"
Βγαινω στην Αγιου Δημητριου και κατευθυνομαι στο σπιτι.Περνωντας απο ενα καφε μπροστα καποιος με φωναζει
"Λευτερη ελα δω ρεεεεεεε!!!!!"
Γυρναω και βλεπω τον Γιωργο.Παλιοφιλος που λενε.Πριν πολλα πολλα χροννια ειχαμε τις ιδιες πολιτικες ανυσυχιες.Πιο μεγαλος αυτος ,με την κοπελα του δουλευαμε στο ιδιο κτιριο και γνωριστηκαμε.Μεγαλος δασκαλος.
Καθομαστε στο μπαρ.
"Τι κανεις εδω ρε ?"του λεω
"Παραπανω μενουμε με την Ελενη"
"Παντρευτηκατε ρε μαλακα η ακομα?"
"Μπα το χουμε αφησει για καμια πιο καταληλη στιγμη"
"Γιατι ρε?"
"Ε να μολις πριν απο κανα μηνα τελειωσα τις χημειοθεραπειες,λευχαιμια"
Εδω κολαω....τον κοιταω και με βγαζει απο την αμηχανια.
"Μη ρωτησεις αμα ειμαι καλα,δεν ειμαι.Ειναι Νo Hodsgin αλλα παλι μου δινουν 7-8 χροννια.Ε.. ενταξει τα 55 θα τα περασω δηλαδη."
Παραγγελνω μια Σμιρνοφ με στιμενο λεμονι ,στριβψω ενα Drum και σκεφτομαι.Τοσα χροννια,απο αριστερους σχηματισμους και αναλυσεις της πολιτικης ψυχολογιας,απο αυτα τα παιδια εμαθα τον Μαρκουζε,τον Σζαζ,τον Φρομ και τον Ρα`ι`χ αλλα και απο αυτους μου μπηκε η αδυναμια στον εσωτερισμο και στον αποκρυφισμο.Μεχρι τοτε τον Κροουλυ τον ηξερα μονο απο τον Οζζυ και απο διαφορες χαζομαλακιες που γραφοτανε σε κατι και καλα περιοδικα αναζητησης,ο Γιωργος ομως και η Ελενα μου τον απομυθοποιησανε σε μια πλευρα αλλα μου δειξανε μια πιθανη αποσυμβολιση ολης της παλαβομαρας και της προκλησης που βιωσε ο Mr To Megatherion."MΗΝ ΤΑΥΤΙΖΕΣΑΙ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ".
O Γιωργος και η Ελλενα ειχαν ζησει 2 χροννια στην Πουνα στο κεντρο του Οσσο,περασαν απο το Αντυαρ και τελικα για καποια χροννια δουλευαν στην Κρητη.
"Τι λεει εσενα η δουλεια,ακομα με τα κοσμηματα τρεχεις?"
"Ναι του λεω"
"Πως παει με την κριση?"
Τον κοιταω και σκεφτομαι πως μπορει να βιωνει την κριση ενας ανθρωπος που ξερει οτι σε 7-8 χροννια θα πεθανει.Οκ...μπορει να πεθανουμε και σε μια ωρα αλλα δεν το ξερουμε,αυτο το εκρεμμες ομως που χτυπαει και κατεβαινει οπως το αναλογο στο εργο του Ποε,πως μπορεις να το αντεξεις και να ζησεις μαζι του?
Ποσο μπορει να σε απασχολει η κριση?Η πολιτικη?Η μπαλα?Το οτιδηποτε.........
Καθολου.Αυτο μου ειπε το παλιο φιλαρακι μου.
"Το μονο που με απασχολει ειναι οτι οταν φυγω η Ελενη θα μεινει μονη.Παιδια δεν καναμε γιατι αυτη δεν μπορουσε να κανει και δεν ηθελε να υοθετισουμε.Ειναι μοναχοκορη και οι γονεις της φυγανε πριν λιγα χροννια,γιαυτο ειχαμε παει στην Πουνα για να το ξεπερασει.Πολλα περναν απο το μυαλο μου,θελω οταν φυγω να βρει καποιον ,να μην ειναι μονη αλλα ξερω οτι δε θα το κανει και γιαυτο στεναχωριεμαι"
Δεν ξερω αν θα μπορουσα να σκεφτω ετσι.Δε θελω να βρεθω ποτε στη θεση αυτη.Με ημερομηνια ληξης.Εκει δε μετραν ουτε πτυχια,ουτε μαγκιες ουτε τιποτα.Εκει φαινεται ο αληθινις εαυτος και ποιος ειναι πραγματικα παληκαρι.Ποιος αντιμετωπιζει ψυχραιμα το τελος.Τον θαυμασα τον πουστη.Απιστευτη σταση.Ξερει οτι θα φυγει και δε γινεται τιποτα.Ωστοσο σκεφτεται οτι οπου μπορει το υπολοιπο διαστημα που του μενει να ειναι οσο το δυνατον πιο ευχαριστος.Οτι μπορει να ειναι ωραιο να το κανεο ωραιο.Ακομα και οταν φυγει θελει η συντροφος του να περασει ομορφα οσο χρονο θα εχει και οχι σα μια μοναχικη κυρια με σκυλακια και παραξενιες.
Τελικα σκεφτομαι γιατι παραξενευομαι?Αυτος ηταν ο Γιωργος.Παντα το ειχε και στη παρεα αυτο το πραμα,να μεριμνα για οτι μπορει.Σε ποια ταβερνα θα φαμε,ποιος ηθελε δουλεια να βρει κανα γνωστο να μιλησει...οτι περνουσε απ` το χερι του.Δεν ηταν κατι που το βρηκε στην Ινδια και στο Νεπαλ,ουτε σε καμια απο τις παμπολες μυησεις σε διαφορους χωρους του εσωτερισμου ,ουτε στα φορουμ της Αριστερας.Μερικα πραματα τα χεις.Και μπροστα στο θανατο ειναι που βγαινουν.Γιαυτο αντιμετωπιζε και τη ζωη τοσο απλα.Θυμηθηκα ξαφνικα το Γρηγορη Αυξεντιου.Που εδιωξε τους ανταρτες του απο το κρυσφηγετο και εμεινε μονος να αντιμετωπισει τα Αγγλακια.Ηξερε οτι τον θελαν νεκρο ,φροντισε ομως για τους αλλους.Και ποσο πουστικα τον φαγαν οι κοτες οι Βρετανοι.
Τελικα σε κεινη την στιγμη ,στο τελος μπροστα φαινεται αν οσα μαθαμε κιοσα καναμε εχουν αξια.
Χαιρετηθηκαμε μετα απο 2 ποτακια και ξερω οτι σιγουρα θα ξαναβρεθουμε.
"Δε θα ειμαστε συχνα Θεσσαλονικη,μονο οταν χρειαζομαι γιατρο,ειπαμε να ταξιδεψουμε λιγο δουλευοντας οσο καιρο μας μενει"
Εφυγε απο την αντιθετη κατευθυνση απο μενα.Περπατωντας σπιτι μου ,ενοιωθα πιο ελαφρος.Πραγματικα η κριση απο τοτε με απασχολει πολυ λιγοτερο!!!!